Terapia schematu‎ > ‎

Definicje trybów

Tryby dziecięce

1.    Skrzywdzone dziecko: pacjent czuje się bezbronny samotny, odizolowany, smutny, niezrozumiany, pozbawiony wsparcia, wadliwy, przytłoczony, potrzebujący, niekochany, niedający się kochać, zagubiony, pozbawiony celu, słaby, pokonany, osaczony, pozbawiony możliwości działania, porzucony, wykluczony, pesymistyczny, ponieważ jego podstawowe emocjonalne potrzeby nie są zaspokojone
2.    Rozzłoszczone Dziecko: pacjent czuje silną złość, jest wściekły, wkurzony, sfrustrowany, ponieważ jego podstawowe emocjonalne potrzeby nie są zaspokojone.
3.    Impulsywne/Niezdyscyplinowane Dziecko: pacjent zachowuje się w samolubny impulsywny sposób, ma trudności z odroczeniem gratyfikacji, często czuje dużo złości, wściekłości, frustracji, może sprawiać wrażenie „rozpuszczonego” i jest niecierpliwy, ponieważ jego oczekiwania i potrzeby (ale nie te podstawowe) nie są zaspokojone.
4.    Szczęśliwe Dziecko: pacjent czuje się kochany, zadowolony, spełniony, bezpieczny, chroniony akceptowany, doceniony, wartościowy, wspierany, rozumiany, pewny siebie, kompetentny, autonomiczny, odporny, silny, mający wpływ, mogący się dostosować, połączony relacjami z innymi, optymistyczny, i spontaniczny.

Nieadaptacyjne tryby radzenia sobie

5.    Posłuszny poddany: pacjent zachowuje się w pasywny podporządkowujący się, poszukujący aprobaty albo deprecjonujący samego siebie w sposób, kiedy znajduje się miedzy ludźmi, żeby niknąc konfliktu albo odrzucenia; toleruje nadużycie i złe traktowanie przez innych; nie wyraża swoich potrzeb i pragnień angażuje się w działania lub relacje z ludźmi, które bezpośrednio wzmacniają jego schematy.
6.    Odcięty obrońca: pacjent czuje się odcięty od emocji i potrzeb; izoluje się od innych ludzi i odrzuca pomoc; czuje się wycofany, rozkojarzony odłączony, pusty, znudzony, może doświadczać depersonalizacji; podejmuje czynności, które służą dystrakcji zagłuszeniu emocji, nadmiernej stymulacji w wyjątkowo nasilony lub kompulsywny sposób; może być cyniczny, obojętny lub pesymistyczny, aby uniknąć angażowania się w relacje i aktywności.
7.    Kontratakujący obrońca: pacjent zachowuje się w sposób wyjątkowo wywyższający się, agresywny, dominujący, rywalizujący, dewaluujący, nadmiernie kontrolujący, buntowniczy, manipulujący, wykorzystujący innych; często dąży do skupienia uwagi na sobie i wysokiego statusu; zachowania te pojawiają się, aby kompensować podstawowe emocjonalne potrzeby, które nie zostały zaspokojone.

Nieadaptacyjne tryby rodzicielskie

8.    Karzący Rodzic: pacjent czuje, że on sam (lub ktoś inny) zasługuje na karę, obwiniane i często obwinia, karze lub stosuje przemoc (wobec siebie lub innych).
9.    Wymagający/Karzący Rodzic: pacjent czuje, że należy zawsze zachowywać się idealnie, dążyć do najwyższych osiągnięć, trzymać wszystko we właściwym porządku, być skromnym, przedkładać dobro i potrzeby innych nad własne dobro i potrzeby, być maksymalnie wydajnym i unikać marnowania czasu; uważa, że złą rzeczą jest wyrażanie uczuć lub zachowywanie się spontanicznie; ma sztywne i surowe zasady i reguły

Zdrowy Dorosły

10.    Zdrowy Dorosły: pacjent w tym trybie troszczy się o potrzeby Skrzywdzonego Dziecka; stawia granice Rozłoszczonemu i impulsywnemu Dziecku; wzmacnia dążenia Szczęśliwego Dziecka; przeciwstawia się i eliminuje nieadaptacyjne tryby radzenia sobie; neutralizuje i zastępuje nieadaptacyjne tryby rodzicielskie; w tym trybie pacjent podejmuje normalne, dorosłe aktywności, takie jak: praca, wychowanie dzieci, seks, zainteresowania w sferze intelektu, kultury i sztuki, kontakty towarzyskie, hobby, rozwój duchowy, uprawnianie sportu i dbałość i zdrowie.

Comments